اين رجبيون ؟

اين رجبيون ؟

بدانكه  اين ماه  و ماه شعبان و ماه رمضان  در شرافت تمامند و روايت در فضيلت اينها بسيار آورده شده بلكه از حضرت رسول صلي الله عليه و آله وسلّم روايت شده  ماه رجب ماه بزرگ خداست و شعبان ماه من و ماه رمضان ماه امّت من كسي كه يكروز  از ماه رجب  را روزه دارد مستوجب خشنودي بزرگ خداست  و غضب الهي از او دور گردد و دري از درهاي جهنم براو بسته گردد و ماهي در حرمت و بزرگي به آن نميرسد و قتال با كافران  در اين ماه حرام است .و همچنين از حضرت موسي بن جعفر  عليه السلام نقل شده :هركه يكروز از ماه رجب را روزه بدارد آتش جهنّم يكساله از او دور شود  و هر كه سه روز از آن را روزه دارد  بهشت بر او واجب گردد.

و از حضرت صادق عليه السلام  منقولست كه حضرت رسول (ص) فرمود :كه ماه رجب ماه استغفار امّت من است  پس در اين ماه  بسيار طلب آمورزش كنيد ، كه خدا آمرزنده  و مهربان  است پس بسيار بگو

 

             اَســــْــتــَغـْفــِرُ الله َ وَ اَسْـــئــَلــُهَُ التــّــَوْ بَة

 

در ماه رجب دعاها و اعمال خاصی وارد است که مهمترین آنها « اعمال ایام البیض » (۱۳ تا ۱۵ ماه) و اعمال ام داوود و برنامه اعتکاف است.این اعمال در کتاب شریف مفاتیح الجنان محدث قمی گردآوری شده است.

ولادت باسعادت حضرت زهرا(س) بر مسلمانان مبارک باد

 

 شده عالمی منور،ز طلوع نور زهرا(س)

 که جمال حق،نمایا ن ،شده با طلوع زهرا(س)

 

زاد روز فرخنده نور چشم پیامبر اعظم(ص)

،همراه و همراز امیر المومنین(ع) و مادر امام معصوم (ع)،

حضرت زهرای اطهر (س) و تقارن آن باروز *مادر

و روز* زن*بر تمامی حق با وران مسلمان، بویژه بانوان مسلمان ایرانی تهنیت باد.

 

مناجات

امام سجاد(ع) می فرمایند:(خدایا من در کلبه ی فقیرانه ی خود چیزی دارم ‏که تو در عرش کبریایی خود آن را نداری.من در کلبه ی فقیرانه ی خود ‏همچون تویی دارم و تو در عرش کبریایی خود همچون خودی نداری.)‏
‏ خدایا! او که همه چیز را داشت این را گفت،من که هیچ ندارم چه بگویم؟
خدایا!وقتی به نماز می ایستم آنقدر تهی گشته ام که نتوانم از وجود خویش ‏ابنیه ای سازم برای زندگیم.آن زمان که شور و شادی فراوان از درونم فریاد ‏می کشد و من ناتوان تر از آنم که وجودم را اندکی از وجودت دانم.‏
خدایا!در نمازم وقتی به قنوت می رسم دستانم می لرزند نمی دانم که از تو ‏چه بخواهم و فقط گریه می کنم .می بینی گریه فقط رابطه ی بین من و ‏توست. خدایا،حتی آسمان دگر تحمل گریه هایم را ندارد چرا که گریه های من ‏فراتر از گنجایش آسمان است.‏
خدایا!من تمام حرف هایم را فقط به تو می گویم. من به دل خود یاد داده ام که ‏هر آنچه را که می خواهد به او ندهم. ‏
خدایا! همیشه پشت پلک هایم سنگینی می کند،می دانی چرا ؟ آخر تنهایی ‏وجودم در ایستگاه مژک ها انتظارت را می کشند . ‏
خداوندا! نمی دانم تکلیف این همه نگاه چه می شود؟ تا چه وقت باید پشت ‏مژک ها مخفی بمانند . بعد از این چه کسی نای بودن مرا به تصویر می ‏کشد؟
معبود من! آن زمان که تو را نیایش می کنم،جا پای اشک هایم را می بینم ‏که راهی به نور ماه دارند و به وضوح می بینم که گلدان خا لی احساسم ‏هزاران هزار شاخه ی محبتی دارد که با یاد تو رشد کرده اند.‏
خدایا!آنقدر با تو حرف دارم که گاهی وقت ها فکر می کنم وسعت زمین و ‏آسمان نیز برای حرف هایم کم است.‏
خدای من! این هجای انتظار از" الف" و آخرش که" ر" اشاره می کند بوی ‏درد می دهد . تا چه وقت باید هزا ران هزار گویش شبانه ی باران را به چشم ‏خرید . ‏
‏ آری من وسعت شبانه ی بارانم . من تمام بود و نبودم وابسته به توست .‏
‏ معبود من! می گویم و می دانم که می شنوی . هر چه قدر از من روی ‏برگردانی باز هم به سراغت خواهم آمد. پروردگارا، تا چه وقت باید فریاد ‏زنم که ای معبود همیشگی ام دستگیرم باش؟
خدایا! توان من با نا توانی پیمان بسته .‏
خدایا! هر وقت که می خواهم با تو سخن بگویم نماز می خوانم و هر وقت که ‏می خواهم تو با من سخن گویی قرآن.‏
‏ وقت نماز است وقت ملاقات همیشگی . اینک من باید با تو سخن بگویم . ‏ولی نمی دانم چرا وقتی به نماز می ایستم حرف هایم یواشکی از پس هم از ‏‎ ‎می دوند؟ خدایا، ببین حتی کلمات نیز از من روی بر می گردانند. ‏
خدای من! روزها جای خود را به تیرگی شب می سپارند، خورشید پشت ابر ‏پنهان شده و تیرگی ها موهایم را شانه می زنند. آخر معبود من، این دگر چه ‏بهانه ای بود که به دست روزگار داده ای که از من روی بر گرداند؟ می بینی ‏خدای من؟ غم من یکی دو تا نیست و پرواز یک خیال محال است آن زمان که ‏بال ها شده است وبال پرنده ها.‏